Hans Polak (1955-2024) was avonturier, kunstenaar en ondernemer. Hij had in zijn twintiger jaren een goedlopende bloemenzaak in Duitsland, maar verkocht alles voor zijn dertigste om aan de slag te gaan met zijn handen en hij koos voor een nomadisch bestaan. Hij werkte ondermeer voor het Russisch Staatscircus, reisde veel en raakte betrokken bij verschillende broedplaatsgemeenschappen, zoals ADM en Ecodorp. Met zijn partner Wieteke de Vries runde hij een aantal jaren een succesvolle ecocamping en was hij in zijn laatste jaren actief in zijn werkplaats op Ecodorp Bergen.
Gebruiksvoorwerpen hebben door de eenvoud van hun functionaliteit iets nog puurders dan kunst.
Als kind al lukte het niet om mij in een mal te krijgen. Ik heb vele lagere scholen van binnen gezien. En dubbel zoveel docenten die me tevergeefs de standaard cognitieve vaardigheden probeerden bij te brengen. Ze noemden me gek. Een benaming die ik op mijn dertiende als geuzennaam omarmde. Een van mijn leraren zag wel waar mijn talenten lagen: in het creëren. Werken met mijn handen, daar was ik heel erg goed in. Inventief ook.
Ik heb mijn leven lang ontzettend veel plezier gehad in het maken, creëren, uitvinden. Met allerlei materialen: glas, keramiek, kunststof, metaal. Kunstobjecten, maar ook heel veel gebruiksvoorwerpen. Gebruiksvoorwerpen hebben door de eenvoud van hun functionaliteit iets nog puurders dan kunst. Ik heb van alles gemaakt: tafels, stoelen, kasten, lampen, vazen. Via een Rotterdamse vriendin vond ik een atelier in Schellinkhout. De overbuurman was bevriend met de directeur van het Russisch Staatscircus en zo heb ik een periode ook van alles voor hen gemaakt. Douchecabines, de kassawagen, de façade waardoor je het Circusterrein betrad.
Later kraakte ik een oude stolpboerderij in Landsmeer, waar ik ook veel ruimte had om te maken. Daar kwam op een dag Wieteke het terrein op. We herkenden gelijk dat we een weg samen af te leggen hadden.
Vele avonturen en drie dochters later wonen we in twee yurts en een camperbus in Ecodorp Bergen. We waren onderdeel van de pioniers om dit dorp op te zetten. Maar het is lastig om ook in een alternatieve gemeenschap niet tot fundamentalisme te vervallen. En als ik ergens niet tegen kan, is het dat wel. Vasthouden aan regels omwille van het vasthouden aan regels. Daarmee stop je elke bewegingsvrijheid en vernieuwing.
We kregen de mogelijkheid om een Ecocamping in Vorden te runnen. Dat was een plek waar iedereen welkom was. Waar iedereen kon zijn. Uiteindelijk kwamen alle Ecodorpers daar hun vakanties vieren. En vroegen ze ons terug. Toen de eigenaren van de zestien hectare bos waar onze camping in huisde, omwille van platte winst de zaag in de bomen zetten, zijn we teruggegaan naar Bergen, waar weer ruimte is voor nieuwe avonturen.